Ceny transferowe – zmiany w prawie w 2019 roku

Od 1 stycznia 2019 roku weszły w życie istotne zmiany w przepisach zakresie cen transferowych, czyli cen, które obowiązują w rozliczeniach transakcji między podmiotami powiązanymi. Wyjaśniamy, co się zmieni i w jaki sposób prawidłowo rozliczać się z podatku.

Nowe limity przy sporządzaniu dokumentacji podatkowej

Warto przede wszystkim zwrócić uwagę na nowe limity przy sporządzaniu dokumentacji podatkowej. Obowiązek ten ciąży na podatnikach, których dochody w ubiegłym roku przekroczą równowartość 2 mln euro. Jednocześnie podstawowy próg transakcji wynosi 50 tys. euro.

Dodatkowo zmianie ulega również wysokość progów przy sporządzaniu dokumentacji – od 1. stycznia 2019 roku będą opierać się one wyłącznie na wartości transakcji kontrolowanej. Limity ustalono na 10 tys. euro (dla rzeczowych aktywów obrotowych) i 2 tys. euro (dla aktywów niematerialnych).

Bardziej szczegółowe przepisy dotyczące wartości transakcji

W ubiegłych latach bardzo wiele kontrowersji budziła kwestia tego, czy uwzględniana powinna być wartość transakcji NETTO czy BRUTTO. Ponieważ przepisy nie regulowały tego wprost, podatnicy skłaniali się często przy kwotach NETTO, podczas gdy organy podatkowe stosowały odmienną interpretację. Obecnie przepisy zostały doprecyzowane: podmioty zobowiązane powinny obliczać wartość transakcji przyjmując kwoty NETTO, bez uwzględnienia podatku.

Ceny transferowe – zmiany w zwolnieniach dokumentacyjnych

Zmiany w przepisach z 1 stycznia 2019 roku wprowadzają również szereg zwolnień w obowiązku prowadzenia dokumentacji. Dotyczą one wyłącznie przedsiębiorstw, które spełnią szereg określonych warunków, a przede wszystkim:

  • w danym roku podatkowym uzyskały dochód (ze zwolnienia nie mogą skorzystać przedsiębiorcy, którzy zanotowali stratę);
  • nie korzystają ze zwolnień z podatku dochodowego, na przykład w związku z prowadzeniem działalności w specjalnej strefie ekonomicznej.

Informacja o cenach transferowych od 2019 roku składana jest w formie elektronicznej – www.

Na czym polega split payment?

Split payment jest modelem podzielonej płatności. Wprowadzenie takiego rozwiązanie uzasadnione jest przede wszystkim powiększającą się luką podatkową w VAT. Cały mechanizm podzielnej płatności sprowadza się do zastosowania systemu, w którym należność z tytułu przeprowadzonej transakcji trafia na dwa odrębne rachunki. Kwotą z podatku VAT przedsiębiorca nie może wówczas dysponować całkowicie swobodnie i wedle swojego uznania.

Czym jest split payment?

Split payment obowiązuje w Polsce na podstawie Ustawy o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw z dnia 1 sierpnia 2017 roku. W związku z dokonaną nowelizacją wprowadzono obowiązek podzielonej płatności od listopada 2019 roku. Split payment jest regulacją odnoszącą się do transakcji dotyczących innych podatników – https://www.pwc.pl/pl/uslugi/doradztwo-podatkowe/podatki-posrednie/splitpayment.html. Obowiązuje więc w przypadku relacji B2B, czyli przedsiębiorca-przedsiębiorca. Podzielona płatność, jak sama nazwa wskazuje, sprawdza się do dzielenia kwoty wpływającej do sprzedawcy na dwie części – kwotę netto i należny od transakcji VAT. Podatek VAT kierowany jest na oddzielny rachunek. Przedsiębiorca nie może dowolnie dysponować środkami zgromadzonymi na tym rachunku, ale przeznaczać je będzie na zapłatę podatków. Jeśli będzie chciał gospodarować środkami w innym celu, konieczne będzie złożenie odpowiedniego wniosku do urzędu skarbowego.

Kto musi stosować rozdzieloną płatność?

Obowiązek stosowania split payment występuje w sytuacji spełnienia łącznie kilku warunków przewidzianych w ustawie. Przede wszystkim wartość brutto transakcji musi przekraczać 15 tysięcy złotych. Co najmniej jedna z pozycji z faktury musi też być produktem lub usługą wymienioną w załączniku nr 15 znowelizowanej ustawy o VAT. Kolejnym warunkiem jest, by zarówno sprzedawca, jak i odbiorca byli podatnikami, a więc by była to transakcja B2B. Obowiązkowy split payment będzie dotyczył tych transakcji, w przypadku których obowiązek podatkowy, dostawa towarów lub świadczenie usług oraz data wystawienia faktury przypadły po 31 października 2019 roku.

Witam – finanse wstęp

Finanse nigdy nie było i na pewno nie będą miłym tematem. Każdy z nas ma czasem problem z oszczędzaniem i szuka porad i sposobów na lepszą organizacje. Chętnie powiem, pokaże albo nakieruje każdego w tej sprawie. Sam przechodziłem przez ten temat także doskonale rozumiem problem.

Jakie rzeczy należy wiedzieć na temat podatku u źródła?

Podatek u źródła to jedna z form podatku CIT, którym opodatkowuje się wypływające z kraju przelewy transgraniczne. Będą to wypłaty wynikające z takich tytułów jak: należności licencyjne, odsetki, dywidendy albo wybrane usługi niematerialne.

Kiedy należy regulować podatek u źródła?

Obowiązek poboru pojawia się wtedy, kiedy wypłacana należność zalicza się do przychodów jakie zostały wymienione w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 ustawy o CIT. Do tego spełnione muszą zostać także spełnione następujące przesłanki:

  • Należność wypłacana jest przez: polską osobę prawną, osobę fizyczną będącą przedsiębiorcą albo przez jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej.
  • Należność wypłaca się nierezydentowi, czyli osobie fizycznej, która nie ma miejsca zamieszkania na terenie Polski lub też podatnikowi podatku dochodowego od osób prawnych bez zarządu albo siedziby w Polsce.
  • Pobrania podatku u źródła nie wyłącza zawarta z państwem nierezydenta umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania. Jeśli taka umowa wyłącza pobranie podatku, to płatnik nie uzyskał od odbiorcy wypłaty ważnego certyfikatu rezydencji.

Wysokość podatku u źródła

Podstawową stawką podatku u źródła jest 20% (także dla należności licencyjnych), natomiast stawka wynosząca 10% dotyczy tylko niektórych typów przychodów. Wszystko wskazane jest w art. 21 ustawy o CIT. Niekiedy podatek u źródła może być pobierany według niższych stawek. Jest to możliwe wtedy, kiedy umowa UPO jaka została zawarta z państwem nierezydenta przewiduje dla danego rodzaju przychodu zastosowanie niższej stawki podatku. Jednak wtedy wymaga się, by nierezydent udokumentował za pomocą certyfikatu rezydencji posiadanie miejsca zamieszkania albo siedziby dla celów podatkowych w tym państwie. Trzeba mieć na uwadze to, że podmiot wypłacający należności jest zawsze zobowiązany do zachowania należytej staranności podczas weryfikacji warunków pozwalających na zastosowanie stawki niższej niż przewidziana w ustawie o CIT albo na całkowite niepobranie podatku.